‘ஐ ஆம் கேம்’ என்பது அடிப்படையில் இரண்டு ஆண்களின் கதை. ஒருபுறம், சூதாட்டத்திற்கு அடிமையான டான் ஜான் (துல்கர் சல்மான்),
மறுபுறம், தீவிர கிரிக்கெட் வீரரான விக்கி (ஆண்டனி வர்கீஸ் பெப்பே). விதியின் ஒரு விசித்திரமான திருப்பத்தால், அவர்களின் வாழ்க்கை
‘தற்செயலாக’ பின்னிப் பிணைந்து, ஏராளமான குழப்பம், நாடகம், புரிதல் மற்றும் இறுதியில் ஒரு தீர்வுக்கு வழிவகுக்கிறது.
நஹாஸ் ஹிதாயத்தின் கதை முற்றிலும் புதிதல்ல. கடந்த காலத்தில், மலையாளம் உட்பட பல படங்கள் இதே போன்ற களங்களைக் கையாண்டுள்ளன. ஆனாலும், ஒரு வணிக ரீதியான மசாலாப் படத்திற்குத் தேவையான விறுவிறுப்பான அம்சங்கள் இதில் உள்ளன. யோசித்துப் பார்த்தால், இயக்குனரின் முதல் படமான, மாபெரும் வெற்றி பெற்ற ‘RDX’ படத்திலும் ஒரு வழக்கமான கதைக்களம்தான் இருந்தது. ஆனால், அதிரடி நிறைந்த ஒரு பொழுதுபோக்குப் படத்திற்குத் தேவையான கச்சிதமான உருவாக்கம் அதில் இருந்தது. ‘I’m Game’ மூலம், இந்த இளம் திரைப்பட இயக்குநர் மிகப் பெரிய இலக்கை நோக்குகிறார். பெரிய நட்சத்திரங்கள், சிறந்த தயாரிப்புத் தரம், பரந்த கருப்பொருள்கள் என அனைத்தையும் கொண்டிருந்தாலும், இந்த லட்சியப் பார்வை, சுமாரான எழுத்து மற்றும் மோசமான உருவாக்கத்தால் பாழாக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய உடல்-திகில் திரில்லருக்கும், ஒரு வழக்கமான பழிவாங்கும் நாடகத்திற்கும் இடையில் எங்கோ சிக்கிக்கொண்ட, பல்வேறு வகைகளின் கலவையான ஒரு படமாக இது அமைந்துள்ளது.
சுமார் 173 நிமிடங்கள் ஓடும் ‘ஐ ஆம் கேம்’ திரைப்படம், அதன் வரம்புகளை மீறி நீட்டப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, படக்குழுவினர் உணர்ச்சிகளைத் திணிக்க கடுமையாக முயன்றாலும், அது தோல்வியடைகிறது. ஜேக்ஸ் பெஜாயின் அதிக சத்தமுள்ள இசை, இந்தச் சிக்கல்களை மேலும் கூட்டுகிறது. படத்தின் இலக்கு முன்பே சொல்லப்பட்டிருந்தும், அது அந்த இடத்தை அடைய மிக நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொள்வது மிகவும் சோர்வளிக்கிறது.